WAT NOU… als jouw lijf je iets wil vertellen?

Als ergotherapeut werk ik met mensen met klachten. Waarbij ik de laatste jaren dus echt anders en dieper met deze klachten ben gaan werken. Een prachtig proces, dat voor de persoon in kwestie in onze ontdekkingstocht vaak confronterend is. Maar wel tot diepe transformerende verandering leidt, waar in mijn ogen dus de sleutel ligt tot duurzaam herstel.

Ik neem je mee… in een stukje van mijn werkwijze…

WANT WAT NOU…… als jouw lijf ons iets wil vertellen? Als ons lijf met ons wil communiceren door middel van klachten. Dat het ons wil aangeven dat we niet op de juiste route zitten. Dat we ander werk mogen gaan doen. Dat de manier waarop we ons leven leiden niet meer overeenkomt met hoe we het eigenlijk zouden wensen. WAT NOU….. als klachten richtingaanwijzers zijn en we hier op een andere manier naar mogen en kunnen gaan kijken… EN WAT NOU…… als dat veeel verder en dieper gaat dan: “Ik heb dit gedaan. Dat was te veel. Daarom heb ik nu klachten.”

WAT NOU…… als we met die focus op actie en reactie iets missen van het grotere geheel? Dat jouw klachten jou vragen om iets anders te doen. Dat jij je leven anders mag gaan inrichten, dat je jezelf te vaak voorbijloopt, dat je te weinig ‘eigen ruimte’ ervaart, dat er zaken schuren die jij nu nog voor lief neemt. Dat er patronen of conditioneringen draaien die niet meer bij jou passen. Dat jij in het grotere geheel iets hebt los te laten om beter te kunnen worden. Of om klachten minder actief op de voorgrond te laten staan…

Als we alleen tijdschrijflijsten bekijken vanuit de ergotherapie en bespreken wat er deze week anders had gekund, komen die vragen dan voldoende aan bod? Begrijp me goed: ik kijk óók naar iemands week. Vooral om samen te onderzoeken: wanneer stond je systeem ‘aan’ en vooral wanneer stond het ‘uit’? Waar was er ruimte voor rust en herstel? Wat kunnen we daarvan leren voor de komende periode?

Maar daarnaast wil ik dieper onder klachten kijken. En dat doe ik dan ook in de praktijk middels gespreksvoering. Waar ik steeds scherper in durf te staan. Omdat ik hiermee zulke wonderlijke transformerende processen zie ontstaan. Waarin mensen daadwerkelijk anders kunnen en gaan kiezen. Ik wil met de mens tegenover mij de diepte in. Wat speelt er onder die klacht? Wat blijf je volhouden wat al lang niet meer goed voor je is? En wat zou jouw lijf jou hierover willen vertellen? Vaak is dit confronterend voor iemand. Maar geloof me, hier liggen zulke interessante antwoorden… Ik neem je graag even mee in een gesprek dat ik gisteren in de praktijk met iemand voerde, dat zoveel zichtbaar maakt.

Mijn cliënt vertelde dat hij zijn werk echt niet fijn vindt. Hij haalt er weinig voldoening uit, is voortdurend ad hoc problemen aan het oplossen en loopt zichzelf voorbij. Hij werkt al twintig jaar bij het bedrijf, heeft veel fases meegemaakt en voelt zich er ook mee verbonden. Ik vroeg hem: “Wat nou als jouw lijf wil aangeven dat dit niet meer jouw plek is?” Een vraag die hij ook wil onderzoeken, want hij heeft behoorlijk wat klachten. Daarop antwoordde hij: “Ja, maar nu ik zoveel klachten heb, kan ik niet ergens anders gaan werken. Ik weet niet wat ik aankan. Op deze manier ben ik niet in staat om van baan te wisselen. Daarvoor moet ik eerst beter zijn.”

Wat ik vanuit zijn ogen ook begrijp. Maar het werd echt interessant toen ik mijn volgende vraag stelde: “Wat nou als je morgen 100% beter bent en nergens meer last van hebt? Zou je dan nog van baan veranderen?” Ik moet weer glimlachen nu ik zijn antwoord opschrijf: “Nee, natuurlijk niet. Dan zou ik gewoon blijven zitten.”

Wauw. Dat antwoord is toch fascinerend… Hij liep uiteindelijk een beetje verward en beduusd aan het eind van het uur de praktijk uit. Hij was verward door zijn eigen antwoorden en wist het even niet meer zo goed. Wat helemaal prima is, hij heeft in elk geval deze week even stof om over na te denken. Om bij zichzelf te voelen: wat wil ik nou echt? En zelfs: wat nou als ik mezelf de volledige toestemming geef om beter te worden en met mezelf dan afspreek dat ik alsnog verander van baan? Bij dit laatste voorstel voelde hij nog te veel “maarren”. Waar we nog eens verder naar kunnen gaan kijken. Want wat zijn zijn saboterende delen die verandering tegenhouden? Wat in zijn systeem maakt dat hij denkt dat hij veiliger is voor zichzelf in een omgeving waar hij geen plezier meer heeft? Daarop hebben we nog geen antwoord, want dit was het gesprek van gisteren…

Maar dit is het, hè!! Zo werkt(e) het dus in zijn redenering. Mét klachten voelt hij zich niet in staat om iets te veranderen. En zónder klachten zou hij geen reden meer zien om iets te veranderen. Terwijl hij net heeft verteld hoe weinig plezier en voldoening hij uit zijn werk haalt.

Hierin liggen zooo veel antwoorden. Maar we hebben altijd te maken met beschermingsmechanismen in ons, waardoor we niet kiezen voor wat misschien wel beter voor ons zou zijn. Dat is toch interessant? Ik vind het super fascinerend om dit verder met hem uit te pluizen, om zijn lijf een stem te geven. Om te onderzoeken welke winst er onder klachten ligt.

Hij vecht echt al jaren tegen zijn klachten en hij is er ongelofelijk klaar mee. Het is inmiddels een strijd geworden tegen zichzelf en tegen zijn klachten maar daarin ECHT anders kiezen is blijkbaar nog te lastig. En daarom is er op deze manier naar kijken soms ook zo confronterend. Maar wel nodig om tot verandering te KUNNEN komen.

Hij wacht op herstel om een verandering mogelijk te maken die hij bij herstel meteen weer zou laten varen. Hoe vaak willen we beter worden om vervolgens weer precies hetzelfde te kunnen volhouden? Daar wil ik met mensen over in gesprek.

De vraag waarom iemand ziek is geworden houdt me bezig. Ik weet de antwoorden niet. En uit zo’n gesprek kunnen we geen medische oorzaak afleiden. En dat hoeft ook niet. Maar ons lijf is zo complex en we weten nog zoveel niet. Maar hoe interessant… om samen met iemand te onderzoeken wat iemand nodig heeft en waar ruimte zit voor verandering. En waar ruimte zit voor meer geluk in het leven. En hoe stom het is dat we soms vooral onszelf hierin in de weg zitten.

Dat kan confronterend zijn. Maar deze zoektocht gaat niet over schuld. Je hoeft je ziekte niet te verklaren om daarmee aan te tonen dat je dus iets verkeerd zou hebben gedaan. Dat is niet de insteek, de insteek is, bewust worden van een patroon, welke je nieuwe mogelijkheden geven. En dat betekent NIET dat je hiervoor iets verkeerd deed. Maar dat je je klachten nog niet in de diepte begreep.

Want als je nog niet wist hoe je OOK naar klachten kon kijken, is het logisch dat je nog niet anders koos. Dit is waar ik zelf zoo blij van word, samen onderzoeken, iets proberen, voelen wat het doet en uiteindelijk de noodzaak dat klachten hard moeten schreeuwen laten verdwijnen.

Ja, dat is trial-and-error en dat zal het ook blijven. Want er is geen one-size-fits-all. Daar is ons systeem veel te complex voor. Daar zijn mensenlevens en patronen veel te complex voor. Maar door breder en dieper te kijken, help ik patronen te veranderen die hen al jarenlang in de weg zitten.

En grappig genoeg heeft mijn ziekzijn mij dit ook willen vertellen. Ik hield me te veel aan de oppervlakte, ook al zag ik toen al diepere verbanden. Ik sprak me niet uit, ik durfde mijn eigen waarheid (nog) niet te spreken. Ik was te bang dat de wereld om mij heen mij daarin te veel vond, ik hield me in en maakte mij klein. Ik was in de veronderstelling dat dit mij veilig hield, dat ik hiermee vooral fijn en comfortabel was. Want je uitspreken heeft een prijs, is confronterend en de wereld is er (soms) nog niet klaar voor. Maar mijn lijf had ook een stem, een stem die mij wilde vertellen dat ik mij niet meer moest verstoppen. Dat ik zichtbaar mag zijn, in al mijn delen. Dat ik mijn waarheid mag uitdragen en dit volledig mag gaan leven. Dat ik dit als mijn kracht mag inzetten in mijn werk en dat, als ik dat niet doe, dit ook een prijs heeft, namelijk klachten. En ik kan je zeggen, ik vond dit ook spannend en eng omdat comfortabel zijn echt veilig voelde. Maar uiteindelijk is wat ik nu doe, zeggen waar ik voor sta, dit inzetten als mijn kracht, eigenlijk ECHT waar ik ongelofelijk blij van word.

De puzzel leggen met de persoon tegenover mij… Luisteren naar het lijf en het lijf in meerdere lagen ondersteunen in helen. En dat houdt niet alleen deze gespreksvoering in. Dit is één onderdeel en wat mij betreft een groot essentieel onderdeel. Maar in de praktijk doe ik veel meer. En ik zal hierover af en toe eens wat schrijven om jullie hierin mee te nemen. Want mijn lijf vroeg mij namelijk om mij grootser uit te spreken… Nou, bij deze… En hierover delen en mijn waarheid spreken vind ik stiekem ONGELOFELIJK leuk haha…