Waarom je jezelf verliest in de aanwezigheid van bepaalde mensen

Heb je weleens het gevoel dat je jezelf kwijtraakt in de aanwezigheid van bepaalde mensen? Dat je na een gesprek leeg bent, minder vrij bent geweest dan je eigenlijk wilde of achteraf denkt: “Waarom reageerde ik eigenlijk zo?” Veel mensen hebben het gevoel dat sommige personen hen energie kosten. Ze trekken zich terug, gaan contact uit de weg of proberen zichzelf te beschermen. Maar ligt de oorzaak werkelijk bij de ander? Of gebeurt er in jouw zenuwstelsel iets waardoor je ongemerkt steeds verder verwijderd raakt van jezelf? In deze blog lees je waarom je jezelf soms verliest in contact met anderen, waarom dit niets zegt over zwakte en hoe je kunt leren stevig geworteld te blijven in jezelf, zonder je hart te hoeven sluiten.

In mijn praktijk zie ik regelmatig mensen die zichzelf ongemerkt aanpassen aan de mensen om hen heen. Ze voelen haarfijn aan hoe een ander zich voelt, nemen emoties of spanning over en stemmen zich voortdurend af op de omgeving. Dat is vaak een prachtige kwaliteit. Het maakt dat je goed kunt luisteren, empathisch bent en gemakkelijk verbinding maakt met anderen. Toch heeft deze kwaliteit ook een keerzijde.

Wanneer je voortdurend met je aandacht bij de ander bent, raak je langzaam het contact met jezelf kwijt. Je bent bezig met wat de ander voelt, denkt of misschien van jou verwacht. Ondertussen merk je niet meer op wat er in jouw eigen lichaam gebeurt. Je ademhaling verandert, je spieren spannen zich aan en ongemerkt raak je steeds verder verwijderd van jezelf.

De vraag is daarom niet alleen: “Waarom doet die ander dit met mij?” De belangrijkere vraag is: “Hoe blijf ik verbonden met mezelf terwijl ik verbonden ben met de ander?” of “hoe ben ik iemand die ondanks alles verbonden blijft met liefde” en/of “mijn hart mag open blijven ongeacht omstandigheden“. Mooie intenties maar in de praktijk knap ingewikkeld.

Afstand nemen voelt veilig, maar lost het probleem niet op

Wanneer je merkt dat je jezelf steeds verliest bij bepaalde mensen, is het heel logisch dat je afstand gaat nemen. Je zegt een afspraak af, blijft wat meer op de achtergrond of vermijdt iemand liever helemaal. Dat geeft vaak direct rust. En soms is afstand ook precies wat nodig is. Er zijn situaties waarin een gezonde grens betekent dat je bewust minder contact hebt met iemand. Maar wanneer je merkt dat je jezelf bij meerdere mensen kwijtraakt, is het waardevol om verder te kijken. Dan bescherm je jezelf niet alleen tegen de ander, maar vooral tegen het gevoel dat je jezelf onderweg verliest. Je zenuwstelsel probeert je veilig te houden. Het kiest voor afstand omdat het nog niet heeft geleerd dat je ook in contact kunt blijven, terwijl je stevig verbonden bent met jezelf.

Gevoelig zijn is geen probleem

Veel mensen die hooggevoelig of invoelend zijn, denken dat ze minder gevoelig zouden moeten zijn. Ik geloof dat dit niet klopt. Gevoeligheid is geen zwakte. Het is juist een kwaliteit. Je merkt nuances op die anderen misschien missen. Je voelt snel aan hoe iemand zich werkelijk voelt en kunt diep luisteren zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. De uitdaging zit niet in minder voelen. De uitdaging is leren voelen zonder jezelf te verliezen. Dat is een groot verschil.

Je wortels bepalen je stevigheid

Ik vergelijk dit graag met een boom tijdens een storm. Een boom probeert de wind niet tegen te houden. Hij vraagt de regen niet om op te houden en vecht niet tegen de omstandigheden. Zijn kracht zit niet in de storm, maar in zijn wortels. Hoe dieper hij geworteld is, hoe steviger hij blijft staan.

Zo werkt het ook bij mensen. Innerlijke rust ontstaat niet doordat iedereen om je heen rustig, eerlijk of voorspelbaar is. Innerlijke rust ontstaat doordat jij steeds opnieuw kunt terugkeren naar jezelf, ongeacht wie er tegenover je zit. Dat betekent niet dat je alles hoeft goed te vinden of iedereen dichtbij hoeft te laten. Het betekent dat jouw innerlijke stevigheid niet langer afhankelijk is van de ander.

Een eenvoudige oefening: blijf voor twintig procent bij jezelf

Een oefening die ik regelmatig meegeef, is verrassend eenvoudig. Tijdens een gesprek zijn veel mensen voor bijna honderd procent met hun aandacht bij de ander. Ze luisteren, denken mee, voelen mee en reageren op alles wat gezegd wordt. Probeer de volgende keer eens iets anders. Houd ongeveer tachtig procent van je aandacht bij het gesprek en twintig procent bewust bij jezelf. Voel tijdens het luisteren je voeten op de grond.

Merk je ademhaling op.

Voel hoe je rug de stoel raakt.

Ontspan je schouders.

En stel jezelf af en toe heel kort de vraag:

“Hoe is het eigenlijk met mij op dit moment?”

Die twintig procent lijkt misschien weinig, maar maakt vaak een wereld van verschil. Je blijft betrokken bij de ander, terwijl je tegelijkertijd jezelf niet meer uit het oog verliest.

Een open hart heeft ook grenzen

Veel mensen denken dat liefde betekent dat je iedereen dichtbij moet laten of alles moet accepteren. Ik geloof dat dit een misverstand is. Je kunt iemand respecteren zonder dezelfde keuzes te maken. Je kunt vriendelijk zijn zonder jezelf weg te geven. Je kunt liefdevol blijven en tegelijkertijd voelen dat iemand niet in jouw binnenste cirkel past. Een open hart betekent niet dat je geen grenzen hebt. Het betekent dat je grenzen kunt stellen zonder je hart te sluiten. Juist die combinatie geeft vrijheid.

Herstel begint met thuiskomen bij jezelf

Wanneer je jezelf steeds opnieuw verliest in contact met anderen, is dat vaak geen karaktereigenschap. Het is een patroon dat ergens in je leven is ontstaan. Misschien heeft het je ooit geholpen om verbinding te houden, conflicten te voorkomen of je veilig te voelen. Maar wat ooit beschermde, kan je later juist uitputten.

Tijdens een kinesiologiebehandeling onderzoeken we daarom niet alleen de klacht waarmee je binnenkomt. We kijken ook naar de onderliggende patronen in het zenuwstelsel en het onderbewuste. Welke overtuigingen zorgen ervoor dat jij je zo gemakkelijk aanpast? Waarom voelt het veiliger om jezelf kwijt te raken dan om volledig jezelf te blijven? En vooral: hoe kan je lichaam opnieuw ervaren dat het veilig is om gewoon jezelf te zijn?

Herstel betekent niet dat je minder gevoelig hoeft te worden. Herstel betekent dat je gevoelig mag blijven én tegelijkertijd stevig geworteld bent in jezelf. Want wanneer je thuiskomt bij jezelf, hoef je je hart niet langer te sluiten om veilig te blijven. Dan kun je verbonden blijven met anderen, zonder jezelf onderweg kwijt te raken.

Tot slot

Misschien herken je jezelf in dit verhaal. Misschien zijn er mensen in je omgeving bij wie je steeds opnieuw merkt dat je jezelf kwijtraakt. Voordat je concludeert dat die ander jouw energie kost, nodig ik je uit om jezelf een andere vraag te stellen. Ben ik op dit moment vooral afgestemd op de ander, of ben ik ook nog verbonden met mezelf?

Alleen al die vraag kan iets veranderen. Niet omdat de ander anders hoeft te worden, maar omdat jij weer leert terug te keren naar jouw eigen basis. Naar jouw ademhaling, jouw lichaam, jouw gevoel en jouw grenzen. Want misschien is dat uiteindelijk wel waar herstel werkelijk over gaat. Niet dat je minder gevoelig wordt. Niet dat je nooit meer geraakt wordt. Maar dat je steeds opnieuw kunt thuiskomen bij jezelf, terwijl je hart open mag blijven voor de wereld om je heen.