Test Blog Page

Over bevriezen en de verschillende stressreacties van ons zenuwstelsel heb ik al eerder geschreven zie hier en zie hier. Daar leg ik uit hoe vechten, vluchten en bevriezen biologische overlevingsmechanismen zijn, intelligent, automatisch en verankerd in ons systeem. Maar inzicht alleen is niet genoeg. In deze blog wil ik een laag dieper gaan. Want begrijpen dát je bevriest is één stap. Leren hoe je van daaruit beweegt richting integratie, is een proces een proces waarin

Veel mensen die vastlopen in stress, burn-out of langdurige vermoeidheid zijn gewend om doelen te stellen. Doelen om beter te worden, sterker te zijn, sneller te herstellen of ‘het weer goed te doen’. Wat vaak minder wordt herkend, is waar die doelen vandaan komen. Niet zelden blijken ze voort te komen uit zelfafwijzing, strenge innerlijke eisen en een diepgeworteld gevoel van moeten.In deze blog lees je hoe zelfafwijzing zich kan vermommen als motivatie, waarom doelen

Soms trek je je niet terug omdat je alleen wilt zijn, maar omdat je systeem heeft geleerd dat samen te veel kost. Dat openen gevaarlijk is. Dat hopen pijn doet. En dus ontstaat er afstand. Niet zichtbaar, niet uitgesproken maar voelbaar. In relaties die niet verdiepen. In nabijheid die spannend wordt. In het steeds weer alleen doen. Uit verbinding gaan is geen keuze, het is een bescherming en vaak één die al heel lang geleden

Het wordt gezien als discipline, als scherpte, als realisme. Maar neurobiologisch gezien is het een directe activator van het stresssysteem. Je kunt nog zo gezond leven, therapie volgen of rust nemen: zolang je innerlijke houding onveilig is, blijft je zenuwstelsel in paraatheid. Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, dragen iets met zich mee wat minstens zo belastend is als hun vermoeidheid, spanning of overprikkeling: zelfafwijzing. Een innerlijke stem die zegt dat ze

Wanneer relativeren wegvalt, het hoofd geen overzicht meer heeft en alles van binnen donker kan voelen, zit je niet in zwakte maar in overleving. In die momenten is het brein niet meer in staat om te nuanceren, te troosten of perspectief te houden. Angst, paniek, leegte of gedachten aan willen verdwijnen kunnen dan naar voren komen. Niet omdat jij het leven niet aankunt, maar omdat jouw zenuwstelsel en amygdala het roer hebben overgenomen. In deze