Test Blog Page

De laatste jaren groeit het aanbod aan interventies die beloven het zenuwstelsel tot rust te brengen. Van medische injecties en nervus vagus stimulatie tot oorpiercings en hersenstimulatie: allemaal gericht op het verminderen van spanning en het creëren van rust. En in zekere zin doen ze dat ook. Ze kunnen het systeem tijdelijk dempen, de intensiteit verlagen en ruimte geven om even op adem te komen. Maar echte regulatie van het zenuwstelsel vraagt om meer dan

Herstel is niet alleen vertragen, het is ook weer bewegenIn deze eerdere blog schreef ik over het cyclische karakter van herstel. Dat je niet terug bij af bent wanneer het zwaar voelt, maar dat je door een nieuwe laag van de cirkel beweegt. Wat daar onlosmakelijk bij hoort, maar vaak minder aandacht krijgt, is dat herstel vraagt niet alleen om rust, maar ook om beweging. Niet de beweging van moeten of presteren maar in de

Over bevriezen en de verschillende stressreacties van ons zenuwstelsel heb ik al eerder geschreven zie hier en zie hier. Daar leg ik uit hoe vechten, vluchten en bevriezen biologische overlevingsmechanismen zijn, intelligent, automatisch en verankerd in ons systeem. Maar inzicht alleen is niet genoeg. In deze blog wil ik een laag dieper gaan. Want begrijpen dát je bevriest is één stap. Leren hoe je van daaruit beweegt richting integratie, is een proces een proces waarin

Veel mensen die vastlopen in stress, burn-out of langdurige vermoeidheid zijn gewend om doelen te stellen. Doelen om beter te worden, sterker te zijn, sneller te herstellen of ‘het weer goed te doen’. Wat vaak minder wordt herkend, is waar die doelen vandaan komen. Niet zelden blijken ze voort te komen uit zelfafwijzing, strenge innerlijke eisen en een diepgeworteld gevoel van moeten.In deze blog lees je hoe zelfafwijzing zich kan vermommen als motivatie, waarom doelen

Soms trek je je niet terug omdat je alleen wilt zijn, maar omdat je systeem heeft geleerd dat samen te veel kost. Dat openen gevaarlijk is. Dat hopen pijn doet. En dus ontstaat er afstand. Niet zichtbaar, niet uitgesproken maar voelbaar. In relaties die niet verdiepen. In nabijheid die spannend wordt. In het steeds weer alleen doen. Uit verbinding gaan is geen keuze, het is een bescherming en vaak één die al heel lang geleden